Στην συντήρηση των καθαρών ασημένιων σκευών, η καλύτερη συμβουλή είναι η χρήση.Τα διακοσμητικά αντικείμενα, κηροπήγια κ.λ.π. από καιρο σε καιρό τα τρίβουμε ελαφρά με μία απλή βαμβακερή φανέλα, ή ακόμη καλύτερα με τα ειδικά εμποτισμένα πανιά που πουλάνε στα super market και προορίζονται ακριβώς για τον καθαρισμό των ασημικών. Είναι πολύ προστατευτικό για τα ασημένια σκεύη αν έχουμε τη δυνατότητα να τα αποθηκεύουμε σε κλειστό χώρο όπως για παράδειγμα σε μία βιτρίνα στο σαλόνι του σπιτιού. Για την περίπτωση αυτή κυκλοφορούν στο εμπόριο πανάκια εμποτισμένα με ειδικό υγρό που δεσμεύει το θειάφι της ατμόσφαιρας στο εσωτερικό της βιτρίνας. Αν υπάρχει ένα τέτοιο πανάκι καθυστερεί πολύ το μαύρισμα του ασημένιου σκεύους. Δεν πρέπει να αποθηκεύουμε τα ασημένια σκεύη σε πλαστικές σακούλες ούτε να τα καλύπτουμε με την πλαστική μεμβράνη της κουζίνας. Τα υλικά αυτά περιέχουν θειάφι και μαυρίζουν το ασήμι. Αν πρέπει να καλύψουμε τα ασημένια σκεύη προτιμότερα είναι τα βαμβακερά πανιά.Επισης για τον καθαρισμο ασημικων H καλύτερη λύση είναι η άσπρη οδοντόκρεμα. Βάλτε μία μικρή ποσότητα στο δάχτυλό σας και τρίψτε το στη θαμπάδα. Μπορείτε επίσης να τα γυαλίσετε χρησιμοποιωντας απλό υγρό πιάτων ή κρεμοσάπουνο.

Το ανεπεξέργαστο πέτρωμα από την στιγμή της εξόρυξής του μέχρι την τελική του μορφή περνάει από πολλά στάδια. Όταν λοιπόν το αποτέλεσμα της επεξεργασίας του είναι ο πολύτιμος λίθος με το κωνικό σχήμα, τότε έχουμε το μπριγιάν, ενώ όταν είναι ο πολύτιμος λίθος με επίπεδη την κάτω επιφάνεια(φλούδα) , τότε έχουμε το διαμάντι.

Το μπριγιάν είναι πολύ πιο ακριβό από το διαμάντι και τα δύο πιο ακριβά από το ανεπεξέργαστο πέτρωμα και  μπορεί να κοπεί σε διάφορα σχήματα (8 διαφορετικές κοπές) τα οποία όμως ολλα θα έχουν κωνικό σχήμα.Κύριο χαρακτηριστικό ενός μπριγιάν είναι πως τοποθετείται με τον κώνο προς τα κάτω και να μην είναι κλειστός ώστε να εκμεταλλευτεί την μοναδική ικανότητα που έχει να διαθλά το φως. Επίσης τις περισοτερες φορες  το μπριγιάν δένεται με λευκό χρυσό 18 καρατίων και άνω.

Το διαμάντι απεναντιας δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό κωνικό σχήμα,οποτε οταν δένεται  πάνω στο κόσμημα το “βοηθάμε” να λάμψει τοποθετώντας από το κάτω μέρος του, το οποίο είναι πάντοτε κλειστό,ένα καθρεφτάκι.

Το φυσικό αέριο είναι άχρωμο και άοσμο. Η χαρακτηριστική του οσμή δίνεται τεχνικά ώστε να γίνεται αντιληπτό σε τυχόν διαρροές. Ανήκει στη δεύτερη οικογένεια των αέριων καυσίμων. Είναι ελαφρύτερο από τον αέρα: έχει ειδικό βάρος ίσο με 0,59.

Η καύση του φυσικού αερίου, σε σχέση με αυτή άλλων καυσίμων όπως ο γαιάνθρακας ή το λάδι, έχει λιγότερο επιβλαβείς συνέπειες για το περιβάλλον. Παράγει, για παράδειγμα, μικρότερες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα για κάθε μονάδα παραγόμενης ενέργειας.

Eξάγεται από υπόγειες κοιλότητες στις οποίες βρίσκεται υπό υψηλή πίεση. Σε αυτές τις κοιλότητες το φυσικό αέριο σχηματίστηκε με τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο σχηματισμού του πετρελαίου. Μεταφέρεται προς τους τόπους όπου πρόκειται να χρησιμοποιηθεί όπως είναι, χωρίς την ανάγκη περαιτέρω επεξεργασίας.

Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου βρίσκονται συνήθως μακριά από τα κύρια κέντρα καταναλώσεως· συνεπώς πρέπει να μεταφερθεί, αν και οι βιομηχανίες χημικής επεξεργασίας είναι συχνα εγκατεστημένες στην περιοχή της παραγωγής. Η μεταφορά του φυσικού αερίου εξαρτάται από την κατάστασή του. Σε αέρια κατάσταση μεταφέρεται με αγωγούς υπό υψηλή πίεση, ενώ σε υγρή κατάσταση μεταφέρεται με πλοία.

Χρήσεις

Το φυσικό αέριο χρησιμοποιείται με αρκετούς τρόπους:

- Αποτελεί βασική πηγή παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

- Χρησιμοποιείται στην παραγωγή υδρογόνου.

- Ως καύσιμο οχημάτων (οικολογικά οχήματα). Το 2005, οι χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό οικολογικών οχημάτων ήταν η Αργεντινή, η Βραζιλία, το Πακιστάν, η Ιταλία, το Ιράν και οι Η.Π.Α.. Γίνονται, επίσης, προσπάθειες για χρήση του και στην αεροπορία.

- Οικιακή χρήση (μαγειρική, θέρμανση κ.α.)

- Άλλες χρήσεις (παραγωγή γυαλιού, υφασμάτων, ατσαλιού, πλαστικών, ειδών χρωματισμού και άλλων προϊόντων)

Προέλευση

Για την ερμηνεία της δημιουργίας του πετρελαίου, υπάρχουν πολλές και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενες θεωρίες. Παλαιότερα παραδέχονταν οι χημικοί και γεωλόγοι ερευνητές του αντικειμένου ότι το πετρέλαιο σχηματίσθηκε από ανθρακομεταλλικές ενώσεις, τα λεγόμενα καρβίδια, όπως ακριβώς από το ανθρακαργίλιο που σχηματίζεται το μεθάνιο, από το ανθρακασβέστιο το ακετυλένιο, και από άλλα καρβίδια άλλοι κατώτεροι υδρογονάνθρακες όπως αυτοί που απαντώνται στο πετρέλαιο. Αν και η θεωρία αυτή ανάγει στη δημιουργία του πετρελαίου από ανόργανες πρώτες ύλες, είναι πράγματι ευφυής, παρά ταύτα σήμερα έχει τελείως εγκαταλειφθεί. Δύο από τους ισχυρότερους λόγους που αποτελούν τα επίμαχα και ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της ακολουθούμενης σύγχρονης θεωρίας είναι η παρουσία αζωτούχων ενώσεων αφενός, και η εμφάνιση οπτικής στροφικής ικανότητας ορισμένων πετρελαίων αφετέρου. Η δεύτερη αυτή θεωρία, που είναι και γενικότερα παραδεκτή ανάγει την δημιουργία του πετρελαίου σε φυτικές και ζωικές πρώτες ύλες.

Ενδείξεις κοιτάσματος

Η παρουσία πετρελαϊκού κοιτάσματος στο υπέδαφος δεν αποκαλύπτει πάντοτε και επιφανειακές ενδείξεις. Συνεπώς η ανακάλυψη τέτοιων κοιτασμάτων μπορεί να γίνει τελείως συμπτωματικά. Τέτοια περίπτωση ήταν στην Αργεντινή το 1908 όταν σε γεώτρηση για πόσιμο νερό ανακαλύφθηκε πετρέλαιο.
Επιφανειακές ενδείξεις πάντως μπορεί να θεωρηθούν οι ακόλουθες:

1. Εκτεταμένη γυμνή όψη επιφάνειας όπου δεν παρατηρείται βλάστηση.
2. Ύπαρξη πηγών αλμυρών ή θειούχων θερμών υδάτων.
3. Παρατηρούμενα εξερχόμενα αέρια από το υπέδαφος, συχνά αποτελούν σοβαρή εξωτερική εκδήλωση πετρελαϊκού κοιτάσματος.
4. Επίσης τα ιλυώδη ή βορβορώδη ηφαίστεια βρίσκονται κοντά σε τέτοια κοιτάσματα, όπως στην περίπτωση του Καυκάσου.
5. Αναβλύσεις πετρελαίου ή πίσσας αποτελούν την κυριότερη επιφανειακή εκδήλωση ύπαρξης κοιτάσματος. Είναι, όμως, αδύνατον με μόνον αυτή την παρατήρηση να εξαχθούν συμπεράσματα επί της οικονομικής εκμετάλλευσης του τυχόν υπάρχοντος κοιτάσματος.

Μέθοδοι εντοπισμού

Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω ενδείξεων οι γεωλόγοι ερευνητές αναγκάζονται ν’ ακολουθήσουν διάφορες μεθόδους ικανές προς εξαγωγή σαφέστερων συμπερασμάτων, όπως τη σεισμική, την ηλεκτρική, τη σταθμική, τη ραδιενεργή μέθοδο, καθώς και τους δύο τρόπους γεώτρησης, τύπου “κέιμπ τουλ” και η τύπου “ρόταρυ”. Στην πράξη, σπάνια χρησιμοποιείται μία μοναδική μέθοδος. Συνήθως χρησιμοποιείται, ανάλογα με την θέση έρευνας, συνδυασμός περισσότερων της μιας μεθόδων.

Σεισμική μέθοδος

Ηλεκτρική μέθοδος

Ηλεκτρoμαγνητική μέθοδος

Σταθμική ή βαρυτομετρική μέθοδος

Ραδιενεργή μέθοδος

Κοπή(Cut): Η πιο γνωστή κοπή διαμαντιού είναι η κοπή Μπριγιάν (56 έδρες). Η κοπή, γενικά, προσδιορίζει τις γεωμετρικές γωνίες και τις κατάλληλες αναλογίες που θα δημιουργήσει ο κόφτης διαμαντιών

Καθαρότητα (Clarity): Ο όρος αυτός χαρακτηρίζει το εσωτερικό του διαμαντιού

Χρώμα (Color): Το καλύτερο, το πιο ακριβό και το πιο δημοφιλές είναι το άχρωμο διαμάντι

Αυτοί είναι οι κανόνες σύγκρισης / εκτίμησης των διαμαντιών, καλό είναι τους έχετε υπόψη όταν θα πάτε να διαλέξετε ένα μονόπετρο

Ο Louis XV ηταν αποφασισμενος να κανει ενα δωρο στην κυρία du Barry,ζητησε λοιπον να του δημιουργησουν  ένα μοναδικό περιδέραιο διαμαντιών που θα ξεπερνούσε στο μεγαλείο οποιοδήποτε άλλοδήποτε περιδέραιο μέχρι εκείνη την στιγμή.Το περιδέραιο αποτελέσθηκε από πολλα μεγάλα διαμάντια τακτοποιημενας σε ένα επιμελημένο σχέδιο με  γιρλάντες, κρεμαστά κοσμήματα και θύσανους. Οι κοσμηματοπώλες ήλπισαν ότι θα μπορούσε να είναι ένα δώρο στη νέα βασίλισσα της Γαλλίας, Marie Antoinette, και πράγματι μέσα 1778 ο νέος βασιλιάς, Louis XVI, το πρόσφερε στη σύζυγό του αλλα η βασίλισσα το αρνήθηκε με τη δήλωση ότι τα χρήματα θα ξοδεύονταν καλύτερα εξοπλίζοντας τον τοτε πόλεμο.Μερικοί είπαν ότι Marie Antoinette αρνήθηκε το περιδέραιο επειδή δεν θέλησε να φορέσει οποιοδήποτε κόσμημα που ήταν σχεδιασμένο για μια άλλη γυναίκα, ειδικά εάν εκείνη η γυναίκα ηταν χαμηλης ταξεως!

Ο καλιτεχνης Comtesse συνέλαβε ένα σχέδιο για να χρησιμοποιήσει το περιδέραιο για να κερδίσει τον πλούτο και ενδεχομένως τη δύναμη και τη βασιλική προστασία.Ο Comtesse καταφερε μεσο δολιοτητας και σωστων επαφων να ανελθει τοσο πολυ κοινονικα ωστε να τον νομιζουν πολλοι σαν εμπιστο της βασιλησσας ετσι οι κοσμηματοπώλες Boehmer και Bassenge εθεώρησαν ότι το Comtesse είχε μια πραγματική φιλία με τη βασίλισσα, και επίλυσαν να την χρησιμοποιήσουν για να πωλήσουν το περιδέραιό τους. Αρνήθηκε καταρχάς την επιτροπή τους, αλλά έπειτα άλλαξε το μυαλό της και την δέχτηκε.Ο Comtesse de Lamotte ανέφερε στον καρδινάλιο ότι Marie Antoinette θέλησε να αγοράσει το περιδέραιο εντούτοις, μην επιθυμώντας να αγοράσουν δημόσια ένα τέτοιο ακριβό στοιχείο σε τετοιες ταραγμενες εποχες,η βασιλισσα και  ο  καρδινάλιος σκευτηκαν να το πραξουν με καποιον μυστικο μεσάζων.Επειτα ο Comtesse υποστήριξε ότι έχει την έγκριση της βασίλισσας για την πώληση, και παρουσίασε στους κοσμηματοπώλες τους όρους της συμφωνίας που εγκρίθηκε στη γραφή της Marie Antoinette.Σύντομα κατόπιν, η σύζυγος του Comtesse πήρε κρυφά το περιδέραιο στο Λονδίνο, όπου χωρίστηκε προκειμένου να πωληθούν τα μεγάλα μεμονωμένα διαμάντια χωριστά.Όταν ο χρόνος ήρθε να πληρώσει, ο Comtesse de Lamotte παρουσίασε τις σημειώσεις του καρδιναλίου αλλά ήταν ανεπαρκείς, και ο Boehmer παραπονέθηκε στη βασίλισσα, η οποία του είπε ότι δεν είχε λάβει κανένα περιδέραιο και δεν το είχε διατάξει ποτέ.

Οι περισσότεροι ιστορικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι Marie Antoinette ήταν σχετικά αθώο στο θέμα, και ότι το Lamottes την εξαπατησε,Παρά τα συμπεράσματα αντιθέτως, πολλοί άνθρωποι στη Γαλλία ενέμειναν πιστεύοντας ότι η βασίλισσα είχε χρησιμοποιήσει το Comtesse ως όργανο για να ικανοποιήσει την έχθρα της μαζι με τον Cardinal de Rohan.

Το μάρμαρο έχει τη χημική σύνθεση του ανθρακικού ασβεστίου ή ασβεστίτη ή του δολομίτη  ή και συνδυασμό των δύο ορυκτών. Ο καθαρός ασβεστίτης είναι λευκός, αλλά ορυκτές προσμίξεις προσθέτουν χρώμα σε τυχαία πρότυπα. Για παράδειγμα ο αιματίτης προσθέτει το κόκκινο χρώμα. Όλα τα άλατα ανθρακικών οξέων, δεχόμενα την άμεση επίθεση των οξέων, παράγουν διαλυτά οξέα και διοξείδιο του άνθρακα. Συνεπώς, η όξινη βροχή αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό των μαρμάρων μαζί με την ατμοσφαιρική μόλυνση.

Η εικόνα που συνδέεται συνήθως με την αρχαιοελληνική μνημειακή γλυπτική είναι αγάλματα και οικοδομήματα από λευκό μάρμαρο. Μια εικόνα λανθασμένη, ωστόσο, γιατί αφενός το μάρμαρο ως υλικό διαθέτει τόση λευκότητα όση του επιτρέπουν οι προσμίξεις του, αφετέρου γιατί η θέαση του λευκού μαρμάρου στην αρχαία Ελλάδα ισοδυναμούσε σχεδόν με ιεροσυλία.

Οι φιλολογικές μαρτυρίες για τους τρόπους εξόρυξης των μαρμάρων είναι λιγοστές έως ανύπαρκτες. Τα διάφορα ευρήματα ή οι όποιες διαπιστώσεις μας προκύπτουν από έρευνες στα αρχαία λατομεία και από πειραματικές εφαρμογές μεθόδων που διατηρούνταν ως πρόσφατα –στις αρχές του περασμένου αιώνα- για την εξόρυξη του μαρμάρου.

Εν γένει τα αρχαία λατομεία διακρίνονταν σε επιφανειακά ή υπόγεια, σε συγκυριακά ή μόνιμα. Τα συγκυριακά εξυπηρετούσαν μάλλον τις ανάγκες ενός συγκεκριμένου έργου, ενώ στα μόνιμα οργανωμένα λατομεία εξορυσσόταν ορυκτό για διάφορα έργα που μεταφερόταν ενίοτε σε μεγάλες αποστάσεις. Στα υπαίθρια λατομεία η θραύση και αποκοπή του υλικού γινόταν με κατακόρυφες και οριζόντιες αυλακιές με πριόνι και άμμο. Στη συνέχεια άνοιγαν σε αυτά υποδοχές για μεταλλικές ή ξύλινες σφήνες, προκειμένου να αποσπάσουν τον όγκο από το μητρικό πέτρωμα.

-Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και συγκεκριμένα με το άρθρο 1, § 3, του Μεταλλευτικού Κώδικα (Π.Δ. 28-10-1919) το μάρμαρο έχει χαρακτηριστεί λατομικό ορυκτό.

Ας δουμε ποια ηταν τα κυριοτερα απο τα εργα του:

-Μπλε ή Γαλάζια περίοδος (1901-1904): οι πίνακες του Πικάσο, αυτής της περιόδου, χαρακτηρίζονται από το μπλε χρώμα ή αποχρώσεις του και συμβολίζουν μία συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της ζωής του. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του ανήκουν σε αυτή, απεικονίζοντας ακροβάτες, αρλεκίνους, πόρνες, επαίτες και καλλιτέχνες. Η μπλε περίοδος περιλαμβάνει πίνακες που ολοκληρώθηκαν κυρίως στο Παρίσι αλλά είναι περισσότερο επηρεασμένοι από την ισπανική ζωγραφική.

-Ροζ ή Ρόδινη περίοδος (1905-1907): Στους πίνακες αυτής της περιόδου, κυριαρχούν τα κεραμικά χρώματα και οι γήινοι τόνοι, ενώ συχνά χαρακτηρίζονται ως περισσότερο λυρικοί και εύθυμοι. Θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο επηρεάστηκε περισσότερο από την γαλλική ζωγραφική.

-Αναλυτικός κυβισμός (1907-1912): είναι η τεχνοτροπία που ανέπτυξε ο ίδιος ο Πικάσο μαζί με τον Μπρακ και ένας από τους δύο βασικούς τομείς του ρεύματος του κυβισμού

-Συνθετικός κυβισμός (1912-1915): η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο και ο Μπρακ εξέλιξαν την κυβιστική οπτική, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ

Οι επόμενες περίοδοι στο έργο του Πικάσο περιλαμβάνουν μια στροφή του σε περισσότερο κλασικές μορφές και ένα μεσογειακό πνεύμα (1916-1924), την αλληλεπίδρασή του με το υπερρεαλιστικό κίνημα στα μέσα της δεκαετίας του 1920, την ενασχόλησή του με την γλυπτική (από τα τέλη της δεκαετίας του ’20) καθώς και το έργο που πραγματοποίησε μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.